Beweging, aanpassingsvermogen en cellulaire reproductie

Celbeweging

Het vermogen van cellen om zich in een vloeibare of luchtige omgeving te bewegen, vindt plaats door directe of indirecte beweging. De indirecte beweging is volledig passief, door middel van de wind (het is het geval van stuifmeel), door middel van water of met de circulatiestroom. Een speciaal type indirecte beweging is de Brownse beweging, die wordt uitgevoerd met de botsing van cellen met colloïdale moleculen die zich in een medium bevinden; dit type beweging is erg onregelmatig (zigzag). De directe beweging is kenmerkend voor bepaalde cellen die, om ze uit te voeren, bepaalde eigenaardigheden moeten hebben: amoeboïde cellen, haarcellen, spiercellen.

De beweging van amoeboïde cellen wordt gekenmerkt door de emissie van uitlopers van cellulaire substantie (pseudopodia). Deze uitlopers kunnen op elk punt op de celwand worden geëmitteerd, maar wanneer ze in een bepaalde richting en altijd in dezelfde richting worden geleid, laten ze kleine verplaatsingen van de cel toe. Met dit mechanisme bewegen de leukocyten, de migrerende cellen van het bindweefsel, de histiocyten en de monocyten. De bewegingssnelheid is niet meer dan enkele microns per minuut. De haarcellen en flagellaten zijn in plaats daarvan in staat om de zogenaamde vibrerende beweging uit te voeren, door middel van filament organellen stabiel geïmplanteerd in de cellen, genaamd flagellen en trilharen. De flagellen zijn een indelingselement van een hele klasse van Protozoa, de zogenaamde flagellate: bij mensen worden ze alleen in het spermatozoön aangetroffen; de wimpers zijn in plaats daarvan veel frequenter in de cellen, zowel van het dieren- als plantenrijk: bij mensen worden ze aangetroffen op het vrije deel van de cellen die de luchtwegen, de baarmoeder, de tuba, de efferente kanalen van de zaadbal bedekken. Elke wimper heeft een klein lichaam op het cytoplasma waar het zich bevindt, het basale bloedlichaampje genoemd.

De filamenten voeren twee soorten beweging uit: een rotatie, waarvoor de flagellum op zichzelf wordt geschroefd, en een oscillerende, vergelijkbaar met die van de staart van een vis; het resultaat van deze bewegingen kan een voortstuwing van de cel of een terugtrekking zijn.

Het laatste type beweging waaraan de cellen worden blootgesteld, is spierbeweging: alleen gladde en gestreepte spiercellen zijn onderhevig aan deze beweging en bestaan ​​uit de samentrekking van bepaalde gedifferentieerde elementen in de cel die myofibrillen worden genoemd. De samentrekking van de myofibrillen, en bijgevolg van de hele spiercel, is nooit spontaan, maar komt altijd voor na een opwinding vanwege zenuwimpulsen.

Mobiel aanpassingsvermogen

Deze term betekent het vermogen van een cel om te kunnen reageren op stimuli uit de externe omgeving en zich daaraan te kunnen aanpassen om de beste vitale condities te bereiken. Stimuli kunnen van verschillende soorten zijn en niet noodzakelijk schadelijk zijn voor het cellulaire leven; afhankelijk van, in feite, de schadelijkheid van de stimulus, reageert de cel met een beweging die van oriëntatie (tropisme) of afstand (taxi) kan zijn. Zowel het tropisme als de snelheid kan negatief zijn als de cel weggaat om de stimulus te weigeren, of positief als het element de bron van de stimulus nadert. Een specifieke vermelding verdient de chemotaxis, dat wil zeggen de cellulaire beweging naar een bepaalde chemische stof met een grotere bruikbare concentratie (positieve chemotaxis) of de verwijdering ervan (negatieve chemotaxis).

Cellulaire reproductie

Celdeling is een essentieel proces voor de voortzetting van de soort: in feite kunnen in alle levende wezens, zowel dieren als planten, cellen niet ontstaan, behalve door de deling van eerdere moedercellen. Want de individuele reeds bedachte celdeling leidt tot zijn morfogenese, wat betekent dat op het bevruchte ei alle embryonale schetsen die aanleiding geven tot de individuele organen worden gebouwd: het is het middel van zijn groei waardoor een individueel kind van kleine omvang komt tot het volwassen individu. Ten slotte is celdeling het enige middel dat beschikbaar is voor het levende wezen voor het herstel van verliezen vanwege fysiologische redenen of als gevolg van trauma. Er zijn twee methoden voor cellulaire reproductie: directe deling of amitose en indirecte deling of mitose of karyokinese.

Bewerkt door: Lorenzo Boscariol

Aanbevolen

Mekinist - trametinib
2019
gerstewater
2019
Juniper in de kruidengeneeskunde: eigenschappen van de jeneverbes
2019